Friday, 09 October 2015

Άγιος Στέφανος

Dimos Agiou StefanouΟ Άγιος Στέφανος είναι μία προσφυγική συνοικία της Αθήνας με αρκετά μεγάλη ιστορία. Σήμερα ανήκει στον Καλλικρατικό Δήμο Διονύσου, ο οποίος περιλαμβάνει το Κρυονέρι, τη Ροδόπολη, τη Σταμάτα, το Διόνυσο και τη Δροσιά και μάλιστα είναι και η έδρα του. Πρόκειται για μία από τις ομορφότερες, πιο ήσυχες και πιο ζεστές συνοικίες της Αττικής. Ο πληθυσμός του Αγίου Στεφάνου είναι γύρω στους 9500 κατοίκους με αυξητικές τάσεις, καθώς όλο και περισσότεροι Αθηναίοι εγκαταλείπουν το κέντρο της. Ας ρίξουμε όμως μία γρήγορη ματιά στην ιστορία του.

Η ίδρυση του Αγίου Στεφάνου

Ο Άγιος Στέφανος είναι ένας καθαρά προσφυγικός οικισμός, ο οποίος ιδρύθηκε από οικογένειες προσφύγων που ήρθαν στην χώρα μας και την Αθήνα το 1923, λόγω της συνθήκης ανταλλαγής πληθυσμών. Οι πρώτοι του κάτοικοι ήταν οικογένειες από την Μικρά Ασία και τη Ιώνια, οι οποίοι επέλεξαν να μην εγκατασταθούν στη Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, αλλά να συνεχίσουν για την Αθήνα. Όταν έφθασαν εκεί, τους δόθηκε από την Κυβέρνηση η επιλογή να εγκατασταθούν είτε εκεί στα κάτω Πατήσια, είτε στη περιοχή έξω από τον οικισμό Μπογιάτι. Οι πρόσφυγες επέλεξαν τη δεύτερη επιλογή κι ονόμασαν τον οικισμό τους Νέο Μπογιάτι. Αξίζει να σημειωθεί πως το μόνο πράγμα που υπήρχε στην περιοχή όταν εγκαταστάθηκαν, ήταν ένας σιδηροδρομικός σταθμός με τ’ όνομα «Οίον», ο οποίος μάλιστα σώζεται και σήμερα.

Η ζωή των πρώτων κατοίκων του Αγίου Στεφάνου

OionΌπως και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, οι ντόπιοι ήταν επιφυλακτικοί έως κι εχθρικοί με τους πρόσφυγες. Οι κάτοικοι του Μπογιατιού μάλιστα, αποτελούσαν τους νέους τους «γείτονες» με τον όρο «πρόσφιγγες», για να δείξουν ότι τους έβρισκαν το ίδιο ενοχλητικούς με αυτά τα έντομα. Οι πρόσφυγες που έφθασαν στον τωρινό Άγιο Στέφανο ήταν άνθρωποι μορφωμένοι και καλής οικονομικής κατάστασης, οι οποίοι όμως αναγκάστηκαν ν’ αφήσουν όλο τους το βιός στη χαμένη πατρίδα τους. Η Κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου τους προσέφερε κλήρους γης για το πόσο των 45,000 δραχμών.

Οι κάτοικοι του Αγίου Στεφάνου είχαν μεν γη, αλλά δεν είχαν τα χρήματα για να την χτίσουν κι έτσι για περίπου δύο χρόνια ζούσαν σε αντίσκηνα. Δεν είχαν ούτε καν σχολείο κι εκκλησία. Η εκκλησία μάλιστα ήταν το πρώτο κτίσμα, μία παράγκα δηλαδή, που κατασκεύασαν μόλις άρχισαν να στέκονται λίγο στα πόδια τους. Η παράγκα αυτή βρισκόταν στο σημείο που βρίσκεται σήμερα ο μεγαλοπρεπής Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Πριν την κατασκευή του παραπήγματος αυτού, γάμοι και βαφτίσια γινόντουσαν μέσα σε αντίσκηνα. Η κατασκευή της εκκλησίας πέρασε από σαράντα κύματα και τελικά ολοκληρώθηκε μετά την Κατοχή από τους Ναζί.

Οι πρόσφυγες όμως δούλεψαν πολύ σκληρά, με μόνο 10 δραχμές μεροκάματο οι άνδρες και 6 οι γυναίκες, μετά την εγκατάσταση τους και μετά από περίπου δύο χρόνια από την ίδρυση ου οικισμού, άρχισαν να κατασκευάζονται και τα πρώτα προσφυγικά σπίτια με δύο δωμάτια, τα οποία και αποτελούσαν το κέντρο του οικισμού. Αξίζει να σημειωθεί πως όταν εγκαταστάθηκαν οι πρόσφυγες, στη περιοχή υπήρχαν μόνο σχοίνα, τα οποία και ξερίζωσαν κι απομάκρυναν με τα χέρια τους, τσακάλια και λύκοι!

Ο Άγιος Στέφανος σήμερα

agios stefanos poliΟ Οικισμός του Αγίου Στεφάνου μετά από χρόνια ανάπτυξης και προόδου, ανακηρύχθηκε επίσημα Δήμος το 1995. Το όνομα του το πήρε από την πρώτη εκκλησία που έφτιαξαν οι πρόσφυγες. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολιούχος της περιοχής είναι η Θεοτόκος και γιορτάζεται στις 15 Αυγούστου. Σήμερα ο Άγιος Στέφανος είναι ένας πολύ δημοφιλής Αττικός δήμος με πολλά σχολεία, τράπεζες, σούπερ μάρκετ και άλλα καταστήματα. Είναι επίσης η έδρα πολλών εταιρειών κι επιχειρήσεων του τριτογενούς τομέα. Η ανάπτυξη που έχει γνωρίσει η περιοχή, είναι πραγματικά τεράστια και δύσκολα μπορεί να σε κάνει να φανταστείς ότι μέχρι από 100 περίπου χρόνια δεν ήταν παρά βάλτοι με τσακάλια και λύκους.

Σχετικά άρθρα:

  • Δε βρέθηκαν σχετικά άρθρα